[Timestamp: 9okt2026 15:12:03] Entroducing

Mijn naam is Martijn Luijten. Ik ben in 2006 afgestudeerd aan de Erasmus Universiteit, waar ik informatiemanagement heb gestudeerd aan de faculteit Bedrijfskunde. Ik sta momenteel op de payroll bij DPG Media als business analyst. Naast mijn professionele werk schrijf ik in mijn vrije tijd als freelance auteur op mijn website oneoffzero.com, waar ik ben begonnen met het schrijven van een bouwstuk.

Dit bouwstuk is een script waarmee ik nog een keer wil afstuderen. Niet aan een universiteit, maar aan het universum. Eén van de karakteristieke eigenschappen van een comic is dat de hoofdpersoon twee gezichten heeft. Zo is Peter Parker beter bekend als Spider-Man, Bruce Wayne als Batman en Tony Stark als Iron Man. Don Huxley, op zijn beurt, is beter bekend als Dr. Different met zijn alter ego genaamd FreaQ. Comics hebben daarnaast nog een gemeenschappelijke kenmerk en dat is dat ze het universum redden, zo wil Don ook het universum redden. Waar Stark Industries achter Iron Man staat en Wayne Enterprises achter Batman, zo heeft ook Don Huxley een imperium gecreëerd waarmee hij het universum redt: Huxley’s World

Ik heb nagedacht waar die drang om de wereld te redden nu vandaan komt. Een paar weken geleden was ik op een skatepark wat graffiti aan het spuiten, toen ik in gesprek raakte met twee zusjes van 9 en 11 jaar oud. Dat was echt superleuk, want die kinderen openden mijn ogen voor de boodschap: we moeten goed doen voor het milieu. Je mag niet zomaar iets weggooien en daarmee het milieu vervuilen, zei de jongste van de twee. Toen dacht ik: jeetje, goed doen voor het milieu… dat is exact de boodschap die ook ik al op de basisschool meekreeg. Ik ben nu 45 jaar jong, en ruim 35 jaar later is dat nog steeds de boodschap die aan kinderen wordt verteld – en bij mij is blijkbaar die boodschap ook pregnant blijven hangen. Het milieu wordt vertaald naar Moeder Aarde. Ik noem haar tegenwoordig PachaMama. Tijdens reizen naar Zuid-Amerikaanse bestemmingen heb ik geleerd dat onze planeet daar zo wordt genoemd door de lokale bevolking.

Ik ben altijd geïntrigeerd geweest door de vraag waar wij nu eigenlijk onderdeel van zijn. De mens als onderdeel van de aarde, de aarde als onderdeel van het zonnestelsel, het zonnestelsel als onderdeel van de Melkweg, en de Melkweg, uiteindelijk op haar beurt, als onderdeel van iets nog heel veel groters. IBM heeft in 1977 een korte film gefinancierd die dit super mooi in beeld heeft gebracht ‘Powers of Ten‘, waarbij wordt in- en uitgezoomd op onszelf. Naast het onderzoeken van dat grote geheel, wil ik er ook graag goed voor doen, mijn eigen steentje bijdragen. Tegenwoordig noemen wij het milieu waarin we leven een ecosysteem. Sommigen spreken vaker over het egosysteem. Ik geloof dat als ik goed doe voor het ecosysteem en mijn ego beperk, het systeem mij uiteindelijk ruim voldoende zal belonen en in mijn behoeften zal voorzien.

We leven in een wereld waarin we geld nodig hebben. Dat is uiteraard naar behoefte: de één wil een fiets kopen, de ander, Jeff Bezos, wil zijn huwelijk vieren in Venetië ten koste van 50 miljoen. Weer anderen willen hele eilanden bezitten. Het is een kwestie van maatvoering, ofwel relativiteit. De één wil een iets grotere steen in de vijver gooien dan de ander; iets met eb en overvloed. Goed, uiteindelijk hebben we hier in Europa dus euro’s nodig, geld, om een veilig bestaan te hebben: eten, drinken en een dak boven ons hoofd. Ik word daar soms helemaal gek van. Al van jongs af aan wordt daar druk opgelegd. Het is alsof David Bowie & Queen met hun liedje Under Pressure super relevant zijn, al vanaf de dag dat ik geboren ben en waarschijnlijk tot de dag dat ik dood ben. Nee, dat eindigt nu, want ik besef dus dat ik NU moet zorgen dat ik geld genoeg heb voor de rest van mijn leven. De financiële druk opblazen, inflatie, explosie van de ballon. Ik ben een clown, een clown die niet meer hoeft te werken voor zijn geld. Werken is leuk, maar werken voor geld omdat het MOET, is dat niet. Werken omdat je mensen daarmee helpt, verder brengt in hun leven, blij maakt en vrij maakt van zorgen, is dat wel. Precies zoals een clown hoort te doen.

In 2013 is mijn vader overleden. Hij ging in 2012 met pensioen, en één dag voordat hij met pensioen ging, kreeg hij te horen dat hij met kanker was gediagnosticeerd. Hij heeft toen alleen nog maar mogen genieten van wat ik noem: Terminal Cancer. Er was een terminal waarin hij plaats kon nemen, waar hij anderhalf jaar lang genoot van zusters en cocktails van bestralingen met een toefje chemo. Hij heeft geen clown gezien.  Anderhalf jaar later vertrok zijn vliegtuig en was het voorbij. Dat zet je wel aan het denken hoe je de rest van je leven een slaaf bent van het systeem, waarbij het systeem je tegen die tijd uitpoept. Destijds leek het erop dat ik nog 25 jaar moest; inmiddels is dat 22 jaar, maar goed, met het huidige politieke klimaat, kan het ook zomaar meer worden. Tegen de tijd dat ik een keer met pensioen mag, kan ik mezelf wel opvegen, een vodje, een uitgewrongen vaatdoekje. Daarbij heb ik ook nog eens een bipolaire stoornis waarvoor ik twee keer ben opgenomen, dus de dynamiek in mijn leven is misschien net even anders dan bij anderen. En de anderen vertellen je constant: doe dit, doe dat, doe dit, doe dat, doe dit, doe dat. Het scherpe geluid van hulpdiensten, hulpdiensten die alleen maar ten dienste staan van zichzelf. Omdat ook zij wellicht onderdeel zijn van hetzelfde systeem waarin ze denken te kunnen losbreken door jou naar beneden te drukken. Al die factoren triggeren je uiteindelijk wel om iets voor jezelf op te bouwen. Het mes op tafel oppakken om het touwtje van de ballon los te snijden voordat die ontploft in je gezicht.

Dus het schrijven van een comic is waar ik nu al mijn ziel en zaligheid in leg, omdat het mij vreugde geeft. Vreugde voor mezelf en vreugde voor anderen die deel kunnen nemen in een nieuwe wereld. Welkom op mijn website: a marvel of a comic, one hell of a ride < www.oneoffzero.com >